بررسی تأثیر سیاستمداران سایکوپات در افزایش اختلالات روانی

دبیر انجمن دراماتراپی ایران طی یادداشتی از نگاه یک دراماتراپیست به بررسی شخصیت سیاستمداران جنگ‌افروز جهان پرداخت.

به گزارش خبرنگار مهر، مجید امرایی عضو رسمی انستیتو هنردرمانی پاریس طی یادداشتی از نگاه دراماتراپی یا نمایش‌درمانی به بررسی شخصیت سیاستمداران جنگ‌افروز جهان پرداخت.

در این یادداشت آمده است:

«صاحب‌نظران حوزه دراماتراپی معتقدند سیاست‌مداران سایکوپات و جنگ‌افروز سلامت روان بشر را به خطر انداخته‌اند؛ در این رابطه سازمان‌های بین‌المللی چه وظیفه‌ای دارند؟ آیا راهکاری برای پیشگیری و کاهش سطح اختلالات روانی ناشی از ترومای جنگی وجود دارد؟ دراماتراپی در مواجهه با این شرایط چه پیشنهادی دارد؟ به نظر می‌رسد در شرایطی که ترومای ناشی از جنگ‌افروزی مهمترین و بیشترین آمار بیماری‌های روانی را در جهان ایجاد کرده و روزانه میلیون‌ها نفر در معرض اختلالات روانی ناشی از جنگ‌افروزی هستند؛ درمان‌گران دراماتراپی و دیگر عرصه‌های علم روان در حوزه پیشگیری راهکارهایی ارائه کرده‌اند.

این‌ها معتقدند سیاستمداران سایکوپاتیک مسبب اصلی این ضایعه بشری هستند و برای پیشگیری و کاهش بیماری‌های روانی باید راهکارهایی ارائه کرد. در این بین هزاران تراپیست شامل روان‌پزشکان، روان‌شناسان، آرت تراپیست‌ها، دراماتراپیست‌ها، مشاوران و مددکاران اجتماعی ... شبانه‌روز در حال مداوای بخشی از این افراد هستند اما شرایط موجود و جنگ‌های پی در پی و نزاع‌های بشری نشان می‌دهد که درمان‌های موجود در مقابل خیل «بیمار زایی‌ها» راه به جایی نبرده است و باید به دنبال راهکارهای دیگری گشت و طرحی نو درانداخت تا با پیشگیری بتوان کره زمین و جامعه بشری را از «تیمارستان جهانی» شدن نجات داد و انسان‌ها را به آرامش دعوت کرد.

اما سایکوپاتیک چیست؟ در اوایل قرن نوزدهم میلادی، روان‌پزشکانی که با بیماران روانی کار می‌کردند متوجه شدند که برخی از بیماران که در ظاهر طبیعی به نظر می‌رسند، دارای مشکلاتی بودند که آن را «فساد اخلاقی» یا «جنون اخلاقی» می‌نامیدند.این افراد به هیچ‌گونه نظام اخلاقی پایبند نبوده و حق و حقوقی برای افراد دیگر قائل نیستند خصوصا زمانی که در پست‌های ارشد مدیریتی، سیاسی و اداری کشورها قرار می‌گیرند این آسیب‌ها هزاران برابر می‌شود زیرا دستورات در این رده‌های اداری لازم الاجرا است.

نمونه بارز آن زندگی سیاسی افرادی چون صدام حسین، سرهنگ قزافی و حتی هیتلر، موسیلینی، تیمور و چنگیز و آتیلا و نرون است که مطالعه زندگی‌نامه آنها شاهد بزرگی بر مشکلات روانی آن‌ها است. منابع علمی موجود افراد سایکوپات را افرادی بی‌عاطفه توصیف می‌کنند که در ارائه نقش‌های فردی و اجتماعی خود توان همدلی با دیگران را ندارند؛ ویژگی‌ای که در دراماتراپی از آن به‌عنوان «بی‌تفاوتی» یا «بی‌توجهی» یاد می‌شود. در این حوزه معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت ضداجتماعی هم شامل «عدم توجه به عواطف و احساسات دیگران» است.

تحقیقات نشان می‌دهد که برخی دلایل بیولوژیکی در شکل‌گیری ماهیت بی‌توجهی افراد سایکوپات نقش دارد از جمله ناکامی‌ها و تحقیرهای دوران کودکی، نوجوانی و جوانی. به باور دراماتراپیست‌ها افراد سایکوپات دچار ضعف عواطف هستند، به ویژه احساسات اجتماعی مانند شرم، گناه و خجالت. محققان حوزه دراماتراپی طی تحقیقات خود متوجه شده‌اند که افراد سایکوپات قادر به انجام واکنش‌های نقش‌آفرینی عاطفی متناسب با موقعیت‌های مختلف نیستند و احساس پشیمانی یا شرم معنای چندانی برای آن‌ها ندارد.

طبق تحقیقات انجام‌گرفته افراد سایکوپات عموما نشانه‌های غیرقابل اعتمادبودن و بی‌مسئولیتی را از خود بروز می‌دهند، این افراد همچنین علائم مکانیسم «سرزنش بیرونی» را از خود بروز می‌دهند، یعنی دیگران را به خاطر چیزهایی که خودشان هم می‌دانند که در واقع تقصیر آن‌ها است، مقصر می‌دانند و سرزنش می‌کنند. دراماتراپیست‌ها گفتار و کلام (بیان) افراد سایکوپات را با صفات مختلفی از قبیل «بیان رسا و درخشان اما دارای جذابیت سطحی»، «کلام فاقد صحت و صداقت» یا حتی «کلام مبتلا به دروغگویی مرضی» که همه‌ آنها اشاره به کاهش ارزش گفتار در میان افراد سایکوپات به واسطه‌ تحریف واقعیت و گرایش به سمت خودخواهی و خود بزرگ‌بینی توصیف می‌کنند.

در این رابطه یکی از ملاک‌های تشخیصی و توصیفی اختلال شخصیت ضد اجتماعی شامل «برقراری ارتباط با دیگران با هدف سود یا لذت شخصی» (سودجویی و فرصت طلبی) بیان شده است. تحقیقات دراماتراپی، یکی دیگر از ویژگی افراد جامعه‌ستیز را تحت عنوان «احساس خود بزرگ‌بینی» توصیف می‌کنند. درمانگرانی که با این گونه افراد کارگاه «بازی‌های نقشی» انجام می‌دهند بارها مشاهده کرده‌اند که این افراد با رجزخوانی و تعریفات غیر واقع‌بینانه از خودشان، رتبه و یا جایگاه سیاسی و اجتماعی‌شان را تعریف کرده‌اند. به گفته پژوهشگران حوزه دراماتراپی، نقصان و مشکل اصلی افراد سایکوپات، «اختلال در فرایند تعدیل پاسخ است»، عنصر مهمی که ویژگی سیاستمداران جنگ‌افروز تاریخ نیز بوده است.

وقتی اکثر ما درگیر یک فعالیت هستیم، بسته به اطلاعات محیطی مرتبطی که پس از شروع فعالیت ظاهر می‌شود، می‌توانیم فعالیت خود را تغییر داده یا پاسخ‌های خود را تعدیل کنیم. افراد سایکوپات به طور مشخص درباره‌ این توانایی ذهنی با مشکلاتی مواجه‌اند؛ این مسأله دلیل اصلی رفتارهای تکانشی در افراد سایکوپات است. این ویژگی در چندین فهرست از معیارهای تشخیصی این اختلال درج شده، به همراه مشکلات آن‌ها درباره‌ «پردازش احساسات» و «اجتناب انفعالی». گفتنی است بدانیم «توجه از بالا به پایین تحت کنترل ارادی فرد است»، در حالی که توجه از پایین به بالا به صورت غیرارادی اتفاق می‌افتد اما توجه از پایین به بالا می‌تواند به طور موقت توجه از بالا به پایین را تحت کنترل خود در بیاورد، همان‌طور که حرکت اشیا در حاشیه میدان دید ما توجه ما را به خود جلب می‌کند.

همچنین یکی دیگر از ویژگی‌های کلیدی و مهم افراد سایکوپات «خودمحوری مرضی» و« ناتوانی در عشق ورزیدن است»، معیاری که در ویژگی نقشی جنگ افروزان سیاستمدار عموما بیان شده است. حکایت جزیره اپستین و سیاستمدارانی که به تجاوز جنسی، تهدید به قتل و حتی قاچاق انسان متهم شده‌اند نمونه بارز این مدعا است که جزو معیارهای تشخیصی این اختلال هم محسوب می‌شود. چیزی که در برخی منابع به‌عنوان «سبک زندگی انگلی» هم ذکر شده است. ناتوانی و نگرانی اضطرابی برای برنامه‌ریزی درباره‌ آینده و یا پیروی از یک برنامه‌ مشخص برای زندگی جزو ویژگی‌های اساسی افراد سایکوپات است.

طبق نتایج تحقیقات، «سایکوپات‌ها فاقد اهداف بلندمدت و واقع‌بینانه هستند»، صفتی که در برخی منابع تحت عنوان «بی‌برنامه و بی‌نظمی» ذهنی بیان شده است. یکی دیگر از معیارهای تشخیصی سایکوپات ها و شخصیت جامعه‌ستیز سطح تحمل بسیار پایین در برابر ناامیدی و آستانه‌ خویشتن‌داری پایین در برابر پرخاشگری و رفتارهای خشونت‌آمیز است. بطوری که آمارها نشان می‌دهد سرمنشأ بخش اعظمی از جنگ‌افروزی‌ها همین عنصر پرخاشگرانه و عدم خویشتن‌داری بوده است. از دیگر معیارهای تشخیص اختلال شخصیت ضد اجتماعی، تحریک‌پذیری و پرخاشگری است که نمود آن معمولا سابقه‌ درگیری یا حملات جسمی مکرر است.

از دیدگاه دراماتراپی، بررسی تاریخی زندگی سیاستمداران جنگ‌افروز می‌تواند نقش ارزنده و مهمی در جهت شناسایی عواقب این یافته‌ها برای ایجاد یک جامعه اخلاقی به دست آورد. آمارهای بررسی زندگی تعداد بسیاری از سیاستمداران جنگ‌افروز نشان می‌دهد انتقام‌جویی و تلاش برای یافتن موقعیت‌های سیاسی بالاتر و تلافی‌جویی از دیگر خواسته‌های مهم نقش منفی آنها در رسیدن به موقعیت‌های سیاسی و سیاست‌مدارانی از این دست است. بر همین اساس بررسی پیشینه زندگی شخصی بیش از ۱۵ سیاستمدار بزرگ جنگ‌طلب جهان در قاره‌های آمریکا، آسیا و اروپا نشان می‌دهد مهمترین هدف ۸۰ درصد این افراد پاسخ به ناکامی‌ها و تظلمات زندگی از هم گسیخته گذشته آن‌ها بوده است.

این دور تسلسل در بسیاری از کشورها از پدر به فرزند انتقال یافته و زنجیره انتقام‌گیری و انتقام‌جویی در بسیاری از سیاستمداران به وضوح افزایش یافته و مشهود است. حال آنکه این سیاست‌مداران با جنگ‌افروزی سلامت روان بشریت را دچار بحران کرده‌اند. در این بین منطقه جغرافیایی خاورمیانه به جهت منابع طبیعی و خدادادی توسط گروهی اندک از این سیاستمداران بیش از همه دچار آسیب روانی شده است. تا جایی که در حال حاضر خاورمیانه در تقسیم‌بندی جغرافیای اختلالات روانی در موقعیت (پی تی اس دی) اختلال روانی پس از سانحه تعریف می‌شود و «پرخاشگری، اضطراب و استرس» سه اختلال روانی مهم با آمار ۷۰ درصدی در جغرافیای انسانی کشورهای خاورمیانه است.

در این میان سه ویژگی روانی سیاستمداران سایکوپات یعنی «زرمداری»، «زورمحوری» و « تزویرخواهی» بیش از همه مسائل انسانی را تحت شعاع قرار داده است. این تمایلات روانی و افسارگسیخته در جهان سیاست ابزار برخی سیاست‌مدارانی شده که حیله‌گرانه زمام امور برخی از کشورها را در دست گرفته و در نقش‌های تک‌محور در تصاحب داشته‌های دیگر ملل تلاش می‌کنند. حال جای این سوال اساسی باقی است که در شرایطی که سیاستمداران شیطان‌وار انسانیت انسان را به یغما برده‌اند چه باید کرد و راهکار چیست؟

در این بین به نظر می‌رسد تست سلامت روان و ویزیت روانپزشکی پیش از رسیدن به تمام پست‌های حساس و همچنین پیش از تصمیماتی چون فرمان جنگ و آتش‌افروزی در سراسر جهان برای متقاضیان رده‌های مختلف سیاسی، خصوصا نامزدهای انتخابی پست‌های حساس ریاست جمهوری، نخست وزیری، رهبری سیاسی و نظامی کلیه رده‌هایی است که تصمیمات آنها در سرنوشت جمعیت‌های انبوه انسانی موثر است.

به نظر می‌رسد برای پیشگیری از جنگ‌افروزی‌ها می‌بایست در قوانین سازمان‌های بین‌الملل چون «سازمان ملل» و حتی قوانین اساسی کشورها تست سلامت روانی پیش از حضور در پست‌های سیاسی یک الزام باشد زیرا پیشگیری موثرتر از درمان است؛ خصوصاً پیشگیری که ارتباط تنگاتنگی با سرنوشت «بشریت سلامت‌خواه» دارد. حال تنها یک سوال اساسی باقی می‌ماند؛ کشور ما مورد تهاجم «حکمرانان سایکوپات» قرار نگرفته است؟ به نظر پاسخ کاملا روشن است.»

کد خبر 6797039